Klio putopisi
Stokholm iUpsala
Skiathos Senka Atosa
Kala NeraPilion
Rimini izložba Pariz: Čudesne godine
Rimini izložbaKaravadjo i slikari XVII veka
Izložba - Karavađo i ostali slikari XVII veka
Remekdela iz Wadsworth Atheneum Muzeja umetnosti u Hartfordu
Rimini, Castel Sismondo
23. oktobar 2010. – 27. mart 2011.
Wadswotrh Atheneum u Hartfordu, Konektikat, je najstariji Muzej umetnosti u SAD i još uvek jedan od najvažnijih. Može se pohvaliti velikom kolekcijom remekdela koja obuhvata čuvene evropske slikare, posebno XVII i XVIII veka, izuzetnim impresionističkim delima, velikim brojem američkih dela iz XIX veka i odeljenjem posvećenom slikarstvu XX veka, koje počinje Matisom, Pikasom i Kleom, nastavlja sveobuhvatnim pregledom nadrealističkog pokreta kroz dela Magrita, Dalija, Ernsta i Tangija, i završava se radovima Poloka, Rotka i Vajeta.
Da bi obeležio četiristo godina od Karavađove smrti, Kastel Sismondo u Riminiju organizuje izuzetnu izložbu „Karavađo i ostali slikari XVII veka: Remekdela iz Wadsworth Atheneum Muzeja umetnosti u Hartfordu“. Izložba se sastoji od petnaest slika velikog formata iz kolekcije dela XVII veka ovog američkog muzeja. Počinje sa Karavađovim remekdelom Sveti Franja Asiški u ekstazi, što je umetnikova prva slika religioznog karaktera, nastala 1594. godine.
Ovo je prva Karavađova slika sa većim brojem figura, njegova prva religiozna slika, njegov prvi eksperiment sa pejzažom i jedan on prvih primera gde umetnik koristi svetlost na klasičan način da osvetli scenu, ali i simbolično, kao metaforu božanskog prisustva. Svaki aspekt ovog dela je izuzetan i inovativan. Način na koji umetnik interpretira ekstazu koja prikazuje metaforičku smrt svetog Franje i njegov duhovni preobražaj u liku Hrista je neobičan zbog odsustva anđela, položaja u kome se nalazi svetac, gde on leži a ne kleči u trenutku molitve, i prisustvu anđela koji liči na dete. Karavađo je želeo da ukaže na metaforičku smrt sveca i na njegov duhovni preobražaj, tako da slika prikazuje analogiju između života svetog Franje i Hrista. Zapravo, figure prikazane oko vatre ukazuju na scenu Blagovesti pastirima, anđeo koji pridržava sveca se zasniva na opisu Hristove molitve u Getsimanskom vrtu, a sam položaj tela sveca ukazuje na scenu Pieta, odnosno prikaz mrtvog Hrista koga pridržavaju anđeli. Gest anđela, koji drži pojas sveca u nameri da ga okrene i prikaže njegove rane, ekstatička smrt kao i duhovni preporod, naglašavaju njegovu ulogu Hristovog sledbenika.
Ovo centralno delo je okruženo delima umetnika kojima je Karavađo bio uzor, kao što su Čigoli, Moracone, Đentileski, Stroci i Saračeni u Italiji. Njegov uticaj u Španiji je prikazan jednim od najpoznatijih dela Franciska Zurbarana Sveti Serafion iz 1628. godine, fascinantna slika koja otkriva vezu između skulpture i slikarstva u španskom slikarstvu XVII veka. Svetac je prikazan toliko realistično, da nam se čini da ga možemo dotaći. Ribera je takođe prisutan sa delom Čulo ukusa (1614-16.) koje jasno prikazuje uticaj Karavađovog naturalizma i kjaroskura. Francuska je predstavljena delom Lesiera, a flamanska i holandska škola delima Svitsa, Van Dajka i Halsa. Frans Hals je bio vodeći portretista u Harlemu tokom druge četvrtine XVII veka, izloženo je njegovo delo Portret Džozefa Kojmansa (1644), na kome živi pokreti četkicom prenose dinamičnu ličnost portretisanog.
Da bi obeležio četiristo godina od Karavađove smrti, Kastel Sismondo u Riminiju organizuje izuzetnu izložbu „Karavađo i ostali slikari XVII veka: Remekdela iz Wadsworth Atheneum Muzeja umetnosti u Hartfordu“. Izložba se sastoji od petnaest slika velikog formata iz kolekcije dela XVII veka ovog američkog muzeja. Počinje sa Karavađovim remekdelom Sveti Franja Asiški u ekstazi, što je umetnikova prva slika religioznog karaktera, nastala 1594. godine.
Ovo je prva Karavađova slika sa većim brojem figura, njegova prva religiozna slika, njegov prvi eksperiment sa pejzažom i jedan on prvih primera gde umetnik koristi svetlost na klasičan način da osvetli scenu, ali i simbolično, kao metaforu božanskog prisustva. Svaki aspekt ovog dela je izuzetan i inovativan. Način na koji umetnik interpretira ekstazu koja prikazuje metaforičku smrt svetog Franje i njegov duhovni preobražaj u liku Hrista je neobičan zbog odsustva anđela, položaja u kome se nalazi svetac, gde on leži a ne kleči u trenutku molitve, i prisustvu anđela koji liči na dete. Karavađo je želeo da ukaže na metaforičku smrt sveca i na njegov duhovni preobražaj, tako da slika prikazuje analogiju između života svetog Franje i Hrista. Zapravo, figure prikazane oko vatre ukazuju na scenu Blagovesti pastirima, anđeo koji pridržava sveca se zasniva na opisu Hristove molitve u Getsimanskom vrtu, a sam položaj tela sveca ukazuje na scenu Pieta, odnosno prikaz mrtvog Hrista koga pridržavaju anđeli. Gest anđela, koji drži pojas sveca u nameri da ga okrene i prikaže njegove rane, ekstatička smrt kao i duhovni preporod, naglašavaju njegovu ulogu Hristovog sledbenika.
Ovo centralno delo je okruženo delima umetnika kojima je Karavađo bio uzor, kao što su Čigoli, Moracone, Đentileski, Stroci i Saračeni u Italiji. Njegov uticaj u Španiji je prikazan jednim od najpoznatijih dela Franciska Zurbarana Sveti Serafion iz 1628. godine, fascinantna slika koja otkriva vezu između skulpture i slikarstva u španskom slikarstvu XVII veka. Svetac je prikazan toliko realistično, da nam se čini da ga možemo dotaći. Ribera je takođe prisutan sa delom Čulo ukusa (1614-16.) koje jasno prikazuje uticaj Karavađovog naturalizma i kjaroskura. Francuska je predstavljena delom Lesiera, a flamanska i holandska škola delima Svitsa, Van Dajka i Halsa. Frans Hals je bio vodeći portretista u Harlemu tokom druge četvrtine XVII veka, izloženo je njegovo delo Portret Džozefa Kojmansa (1644), na kome živi pokreti četkicom prenose dinamičnu ličnost portretisanog.
